Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Desconocida premio Nobel

viernes, 10 de agosto de 2018
O tempo vai tan rápido que o novo Nobel de Literatura apenas dará tempo a dixerir o anterior, o da escritora bielorrusa que escribe como se fora xornalista, e resulta que é periodista.

Nas mans 'Voces de Chernóbil', e a vista esvara ata a autora Svetlana Alexiévich. Chernóbil é nome envelenado de radioactividade para sempre. Páxina a páxina coloca o puzle de voces para tentar comprender que pasou na central nuclear, onde átomos e verdade foron tapados por un inmenso sarcófago de formigón e mentiras.

A xornalista ofrece un retrato moi crítico da Unión Soviética e a herdanza que deixou en cidadáns entregados á patria utópica, desesperanzada hoxe ante conversión de dirixentes en plutócratas do capitalismo máis desapiadado.

O talante da escritora, que pasa desapercibida e non pode pasar desapercibida polo compromiso cos que sofren tanta dor, aparece noutros libros como 'La guerra no tiene rostro de mujer'. Ou a falsa visión da muller na retagarda: a vida sen homes, maridos, fillos, bágoas de despedidas e reencontros, mortes e perdas, a reconstrucción penosa das mulleres que quedan atrás soportando os golpes. Non foi así. As mulleres tamén combateron contra a besta do nazismo: oficiais e muleiras, francotiradoras e enfermeiras, radiotelegrafistas e tanquistas. Morrer e matar. Non hai épica nas violacións, a fame, as ratas, o tiro na nuca, o asasinato de nenos. En todo iso a escritora bielorrusa vai poñendo gotas de amor, compaixón, tenrura: non todo está perdido.

Duros de ler e dixerir, hai que espaciar os libros desta muller. Porque despois chegan 'Los muchachos de zinc', outro calidoscopio desgarrador sobre a guerra de Afganistán. Máis de medio millón de homes e mulleres conducidos ata o inferno pola xerontocracia presidida por Breznev. Dez anos cargados de mentiras e mortos. 'Vin desde o aire centenares de ataúdes de zinc brillantes baixo o sol, algo bonito e terrorífico'. Eses ataúdes eran invisibles cando se enterraban en secreto nos cemiterios. Derrota e humillación final contada polas voces de 70 supervivintes e as nais. Resulta curioso que a victoria dos muhaidin foi posible grazas á axuda de Occidente e países árabes ricos. Xuntos alumbraron a ameaza actual que paraliza co medo o mundo enteiro.

O último libro nas mans é sobre os nenos na II Guerra Mundial. A gran patria soviética desnuda e aterradora na voz a algúns dos supervivintes dos case trece millóns de nenos mortos entre 1941-1945. 'Últimos testigos' mostra as voces, a dimensión humana daquelas nenas hoxe mulleres, dos nenos agora homes. Seres pequenos diante dos grandes acontecimentos da historia que só a morte, a dor e a traxedia fai grandes. Eles protagonizan os libros desta escritora pouco coñecida pero empeñada en que ninguén lles roube a esperanza.
Pinto Antón, J.A.
Pinto Antón, J.A.


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania