Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Horror, Bouzas, María

lunes, 16 de abril de 2018
Que horror, María, na bouza que te metiches na noite dos Mestre Mateo, e mira que é difícil que a bouza na que unha protagonista se meta sexa máis mesta que a propia bouza que os premios presentan.

Os óscar, sempre de actualidade, teñen a culpa de todo. Impuxeron unha estética, e agora todos nos acomodamos a esa alfombra vermella, a ese pase de modelos, a ese escenario onde pode aparecer calquera cousa, a ese anunciar os nominados, a recibir o premio o galardoado, e ao espiche conseguinte.

Pode non haber moitas máis fórmulas por non perseguilas ou intentalas. Pero os óscar, modestos, minúsculos no 1928, inmensos noventa anos despois, que poden ter erros garrafales como o pasado ano, que consagran a quen os recibe, e ás veces destacan por non recibilos algúns grandes, marcan estilo e historia.

Despois dos oscar americanos, en España inventáronse os Goya, cabezóns para galardoar con todo o seu peso ás glorias nacionais. E repiten fórmula: alfombra, pousado, actuacións, humor, presunto humor o deste ano, nominados, premiados, emocionados, agradecidos. E en Galicia, os mestre Mateo, porque Mateo foi o máis grande, gloria.

E volvemos repetir –infame copia infumable- que soportamos co horror das peores películas B que un tal Franco – o cineasta- tivo a ben facer para compensar aos grandes da séptima arte.

E reivindicación insensata do feminismo mal entendido, e tremenda gala que Conselleiro e Director de Agadic soportaron con estoicismo, e actuacións intermedias insoportables. Meu Deus, se iso é representación do audiovisual galego, que o deus íncubo das artes de Galicia nos colla confesados.

E chegou María, á bouza. Xa a bouza era inextricable, infumable, impresentable, irreproducible, infame. E chegou María, á que eu teño por gran actriz, que agora deixa moi alto o pavillón galego aló por Celavella. E que recibe un Mestre Mateo por toda unha vida dedicada á escea. E chega en loor de multitudes. E eu, primeiro axiónllome mentalmente, e logo dispóñome a escoitar con devoción as súas palabras que seguro son como o Ciprianillo das excelencias artísticas, a caixa de Pandora que abrirá os ollos aos centos de artista alí presentes.

E María Bouzas – ai, Compañía de María- perdeuse polo Ulla e os seus xenerais antroideiros, e perdeuse polas palabras sen control, polo que tachou da folla que levaba, polo que non leu da folla que quedaba… que horror, María, a bouza na que te metiches. Que horror, María, lograr unha bouza máis mesta que a bouza dos Mestre Mateo.

En dez minutos que pareceron dúas horas María Bouzas destrozou a imaxe grande que eu me fixera dela. Xa se sabe que un ás veces ve xigantes onde só hai muíños. E logo, cando eses muiños perden as aspas, atópase só no medio da bouza – diante da Bouzas- e sente/pensa por sí mesmo, por ela, polo espectáculo, pola festa…

Os gañadores falaron de Meira, pequena, entrañable, vizosa vila da provincia de Lugo, como lugar onde atoparon acollida para a súa película. Estou convencido que se Meira organiza unha festa para celebrar esa película sería mellor ca a festa dos Oscar, moito mellor que os Goya, e infinitamente mellor ca a dos Mestre Mateo. Que horror de bouza, María.
Xiz, Xulio
Xiz, Xulio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania