Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Namorada de ti, verde compañeira

martes, 13 de marzo de 2018
Vinte amencer, no Marzal de Anxo Lamas, cando a cor dos meus ollos aínda era intriga. Dende o berce, arrolada polas mans máis agarimosas e inocentes, as dun neno. Un cativo que te vía e de grande te ve como o que es, o máis perfecto lugar.

El ensinoume como de laranxa loce o piñeiral de Coea cando nace o día ou como o solpor namora tras a Pena de San Miguel. Mostroume cada máxico recuncho que timidamente gardas, fermosa chairega.

Deixeime levar polo curso do Rairo, para escoitar o refrescante ruxir do Azúmara na Ponte de Cadrado, e mollei os pés para sentir como mingua a súa friaxe ó bicar o Miño, o seu Miño, o noso.

Namorada xa de ti, verde compañeira, tras do lume ou nun prado ó sol non canso de mirarte para que mimes coa túa paisaxe os meus ollos. Ó tempo escoito, esa voz de sabedoría, e da man do velliño da boina revivo cada conto, cada historia do pasado que ti con palabras non me poderías narrar, e o rematar era sempre o mesmo, é sempre o mesmo, a mesma frase. Esa frase que soa a verso: “porque, neniña, non che hai no mundo terra coma esta, terriña coma a NOSA...”.

Medrei aprendendo de cada un dos chairegos que aquí moran, ata dos que pasan máis ben inadvertidos.

Dese homiño que baixo a soidade escondía un vermello e xigante latexador, ateigado de sentimento coma o que eu hoxe tento narrar.

Sentimento de grandeza, de orgullo polo noso.

Ou daquel que con cada pasiño e cada verba tentaba achegarse a nós, os máis novos, facendo pois, que o camiño monótono de cada domingo se tornase lento, porén intrigante e enriquecedor para os que con el percorremos incansablemente esa ruta, esa vida.

Fun así, chuchando cal esponxa, a súa sabedoría, o seu ser, para hoxe compartir con eles a honra de ser desta terra, o orgullo de ficar para sempre en Bazar.

Outro catorce, aló por San Xoán, rompen no ceo con forza bombas de ledicia e, coa do Socorro ás costas, marco cos pés o son do bombo ó redor da gran centenaria. E tras da música agardo ansiosa o tirador para escoitar unha vez máis como era a festa, esa festa de antes do noventa e catro. Como de unido brincaba o pobo novo co vello e como afloraba, en cada un dos veciños, a ansia de facer deste o pobo unido que calquera outro envexa.

Agora que me vou seino, sei como espertas a gargallada máis tenra na faciana do que te ten lonxe, sei como escorregan as bágoas de ledicia co son rompedor da gaita e sei como creba o corazón ó verte desaparecer no retrovisor.

Un carballo, outro... chorosa míroos voar ó meu paso, mais a que voa son eu, somos nós. E que fermosa ledicia ó tornar a ti.

Verdadeiro é o sorriso que se debuxa ó contemplar a máxica vista que pintas dende o alto da Pena. E quen coma ela, quen coma ti, terriña para verte, fose ETERNA!


(Este traballo participa no Certame Literario HOXE E MAÑÁ, que o Centro Cultural de Bazar/Castro de Rei ten convocado con motivo do seu 50º aniversario).
Cupeiro, Maite
Cupeiro, Maite


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania