Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Rusia 2002

miércoles, 06 de diciembre de 2017
O mércores pasado fixo 15 anos que cumprín 20 a bordo dun avión destino a Moscova, máis concretamente 200 km ao sur: na cidade de Tula. A viaxe distaba moito de ser pracenteira xa que iamos someternos a unha operación para a mellora (ou mantemento) da nosa calidade de vida. O doutor Ulzibat convencéranos que podía reducir a nosa espasticidade cun bisturí ao que chamaba “Fibrotón”que fora inventado por el mesmo.

O método de Ulzibat baseábase en que nós tiñamos dor de nacemento e que esa dor obrigou ao corpo, de xeito instintivo, a idear posturas para non sentila. Entón, atacando o punto de dor e posteriormente a contractura muscular, a nosa mobilidade melloraría. Houbo resultados positivos, pode que limitados si, mais positivos.

Viaxamos en grupo, aterramos en Moscovaa 20º baixo 0 e un bus levounos á cidade de Tula (200 km ao sur da capital) onde nos aloxabamos na residencia do gobernador baixo unha forte protección militar. O gobernador ficara fondamente agradecido a Ulzibat pola operación dunha filla e en compensación facíalle este préstamo. Alí todos eramos unha familia unida pola adversidade. Aquel entorno protexido era hostil a nós, non era difícil deducir pola linguaxe non verbal o que pensaban e algunha vez o tradutor díxonos que nos coñecían como “los lisiados” (o cariño era mutuo...).

Contra este ambiente fixemos nosa unha “arma cargada de futuro”: o humor. Na entrada da residencia xuntabámonos para falar desta experiencia e para contar anécdotas e chistes de todas as cores. A gargallada converteuse nunha especie de comuñón que nos confortaba e, nesa comuñón, a realidade desdramatizábase ata rirnos na mesma cara da hostilidade. Aprendemos que o riso pode con todo e que a humanidade entretecida é un escudo infalible.

Tamén hai que dicir que en pleno aeroporto rexistráronnos de riba abaixo. A min mesmo me obrigaron a botar o corpo para diante para meterme a man ata o fondo da cadeira de rodas (unha experiencia moi completa...).

Non esquezo que cadrei con Amancio Prada, que me firmou un autógrafo: “Para Iago, en Rusia para mejorar 29/11/2002” pero, sobre todo non esquezo que naquela Tula xélida, hostil e solidaria ao mesmo tempo, tiven o único soño que fixen realidade ao 100%. Soñei cunha utopía e volvín de súpeto á terra, comín queixo e botei unha carreira polos prados de Pambre ata o muíño para beber auga doce do Ulla. Soñei cun rostro que, 7 anos despois, abriume as portas da vida: “O ilímite de pensarte libre”...
Santalla, Iago
Santalla, Iago


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania