Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

O San Campio de Fazouro

martes, 12 de septiembre de 2017
O 17 do actual, terceiro domingo do mes, celébrase en Fazouro unha das tradicionais romarías focegas, enmarcada en fermoso paraxe , beira do río Ouro, próximo á desembocadura, pasadas tres pontes que dan ó panorama un singular engado e vistosidade.

Romaría procede de Roma e designaba a peregrinaxe dos católicos á Cidade Eterna. A palabra acabou aplicada á viaxe a calquera santuario da cristiandade, consagrados a diversas advocacións, ou os que se erguen na honra dos distintos santos; tal é o caso de San Campio, que sufríu martirio o ano 306 e foi soterrado nas Catacumbas de Roma e trasladados os seus restos a Galicia, ó parecer en 1795; oito anos mais tarde chegaba unha reliquia a Fazouro.

En Tomiño, Pontevedra, existe un nomeado e espléndido santuario de San Campio de lonxe, ou do monte, que data de 1804. A éste, que foi soldado, encomendábanse os rapaces cando ían para o servizo militar e, sobre todo, para o fronte dalgún conflicto bélico.

As supersticións e curas miragrosas con frecuencia aparecen como razón de existir de certas romarías, ás que en tempos acudían profesionais que exercían a función en base á recomendación que decían ter co santiño que patrocina o santuario motivo da romaría.

Alvaro Cunqueiro, no delicioso libro Escola de menciñeiros conta, por exempro, cómo Leivas de Vereda, curandeiro famoso, nunha ocasión acompañou a unha viuva de Folgoso ó San Alberte de Baamonde. A boa da muller presentaba un cadro clínico ben curioso: escupía grans de millo, que non metera antes na boca; todo o vía de cor vermella e quedábase afónica.

Cando San Alberte deu a mirada a Leivas; é decir, prestoulle atención, e o curandeiro pasou ó santo o nome e doenzas da romeira, pedindo a súa curación, San Alberte meneou a cabeza, e dixo ó curandeiro: -- ¡Coño, Leiviñas,tamén me traes cada caso…!

As romarías teñen, en xeral, as orixes en peregrinaxes por devoción; neste caso, pola reliquia do Santo. Hai pois unha razón relixosa, á que se engade outra lúdica, que se traduce en festa popular, sempre acompañada de abondoso xantar, xenerosas libacións e bailes.” As romerías, como as festas e mercados – escribe Taboada Chivite na “Etnografía de Galicia” – son, amais de testemuño de piedade e degoro relixoso, lugares de reunión e convivencia social.

Tres elementos pois, conviven no mundo da romaría: un sustrato relixoso que empurra ós crentes ir á ermida ; un impulso que leva as xentes ó campo do festexo popular, e un pretexto para reunirse unhas horas de lecer. O San Campio de Fazouro responde a esta tipoloxía.

Da concurrencia á mesma deixou constancia Lence-Santar, cronista oficial de Mondoñedo, con estes versos: “…vendo polo setembro/ ir de troula á romaría/ do San Campio de Fazouro/ a toda a novez da Mariña…”.

(Suso Fernández é Cronista Oficial e Fillo Predilecto de Foz)
Fernández, Suso
Fernández, Suso


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania