Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Anticlericalismos de onte e de hoxe

jueves, 20 de abril de 2017
O anticlericalismo é moi característico deste noso país, e entendo por país, primeiro Galicia e despois España, pero quizais lle cadre mellor o nome de país a Galicia ca outras nacionalidades, nacións, ou rexións, segundo quen o mire; que por algo aquí tamén lle chamamos país ó augardente que pra algúns é un combustible moi eficiente pra arrincar e soster a marcha cada día. Pero do que quería falar era do anticlericalismo e non de beberaxes.

Non me vou parar na análise dos motivos dos anticlericalismo. Sei que os hai de fóra, pero tamén de dentro, polos que hai que pedir perdón.

É ben sabido que ós curas dásenos a fama de folgazáns desde tempo inmemorial.

Xa no “Catecismo do labrego” dise que o sacramento do Orde fai señoritos ós fillos de labregos. Ou tamén se conta que o que tén que facer un cura é abrir a ventá pola mañá e escoitar de que lado toca a morto algunha campá, se toca, pra organizar o día seguinte.

Cambiaron os tempos e con eles acostuman a cambiar as cousas, pero a veces cambian tan lentamente que fai falta ser moi agudos pra notar os cambios. Por exemplo: agora xa se escoita menos iso de “vivir coma un cura” ou “comer coma un cura”, que veñen a significar o mesmo ambas expresións. Antes na casa dos curas entraba diñeiro, a diferenza das dos fregueses, que só podía entrar os poucos froitos de vender algún becerriño, unha vaca vella, unhas ducias de ovos, coellos ou pitas, algún cacho de touciño e un lacón, porque o outro e os dous xamóns había que reservalos pra pagar obrigacións ou rendas e imos parando de contar. Manexar moeda permitíalles ser “ricos” e poder mercar chocolate prá parva, ou desxaxún (en galego normativizado).

Agora seguimos tendo fama de comer ben, de vivir ben e de ter cartos, aínda que moitos acaben sendo grandes especialistas en abrir latas de conservas, debido a que teñen que cociñar pra si, grandes espertos nas novas tecnoloxías: microondas, lavadoras e pranchas, palabra esta non galega. Aquí os novos galegofalantes que o falan ben e cobran por ensinárnolo a falar ós aldeáns que o falamos sempre pero mal, teñen como falta grave, ou dito en linguaxe clerical: como pecado mortal, dicir: “a ver se pola tardiña teño un momento pra pranchar un pouco antes de cenar e despois vexo un pouco a televisión”. Hai que dicir: “a ver se polo serán atopo un intre para pasar o ferro denantes de cear i despois miro un anaco o televexo ”.

Vou ó caso de que… ¿qué ía dicir eu?... Ai, si. Seguimos tendo sona de folgazáns, aínda que teñamos que mal atender dez parroquias ou máis. Ben é certo que pra moitos non é traballo visitar enfermos, poñer catequese, amañar papeis, correr a escape dunha parroquia pra outra os domingos, enterrar mortos, bautizar a case ninguén no rural, casar a moi poucos tamén no rural e facer en moitos casos de asistentes sociais. Pra outros boa parte destas cousas si que é traballo polo que cobran bastante ben, pero pra curas non. Son formas de pasar o tempo.

Tamén seguimos tendo sona de ricos a pesar de ser case todos mileuristas, que gañan de mil euros pra baixo, os que teñen menos de sesenta e cinco anos, que son moi poucos; mentres que os de sesenta e cinco pra riba andamos polos seiscentos e pico de pensión con algúns complementos ademais do complemento de mínimos incluído na paga e que pode perderse facilmente.

Certo que polo xeral non temos fillos nin netos que manter, pero o meu coche, cos seguros, ITV e algún golpiño come tanto coma un fillo e un neto xuntos.

Cando ía ós funerais tiña que levalo, pero se cobraba por el e polo tempo 40 euros, medio ramo de flores, era un ladrón. Dixen que polo xeral non temos fillos que manter, porque non me gusta ser o que se di dogmático. Gústame escoitar o que din os demais e aínda non hai moito díxome unha muller de Friol en facebook -puideron lelo, e aínda poden, moitos- que hai unha pilisima de fillos de todos os curas, menos dun, que mete medo. Polo visto vanlle dar un premio as feministas á boa da muller, pola defensa que fai das súas conxéneres, porque digo eu, aínda que non entendo moito diso, que pra ter tantísimos fillos terá que haber moitas que abren a cancela sen fixarse moito en a quen lla abren.

Precisamente comecei a escribir sobre o tema do anticlericalismo pensando nas lindezas que nos dedicaron e dedican dun tempo a esta parte a curas, vicarios, bispos e demais xerarquías eclesiásticas os que din ser, dependendo do día: “plataforma”, ou “colectivo”, ou “portavoces do pobo asoballado” en defensa do “seu” cura en 12 parroquias de Friol e 2 de Guitiriz.

A ver se me explico: Estes non deben ser anticlericais: porque din que os move a defensa dun cura a sacrificios tan grandes como: recoller ¡5.000! firmas, manifestación de ¡500=150! en Lugo, manifestación nunha parroquia cada domingo fóra da igrexa en cada unha das parroquias ata que botaron o novo cura, viaxes de beiras de cen quilómetros pra irá á misa. aínda que non todos entren na igrexa nin saian na foto dando lugar a que onde se di 150 só se poidan contar 40, buscarlle traballo ó cura que foi trasladado, por se volve e non pode exercer.

Non, estes e estas anticlericais non poden ser porque nunca se viu tal defensa dun cura, aínda que pra iso haxa que poñer patas arriba a todos os demais e á mesmísima institución eclesial, iso si, dirixíndose ó embaixador ante o Vaticano, á Conferencia Episcopal, ó Nuncio e facendo xestións pra seren recibidos polo Papa en Fátima no caso de que non consigan traelo a Friol, pra que lle fagan rectificar ó Bispo, nun diálogo de ti a ti, como fai o alcalde de Pamplona que trata de camarada a Francisco, o Papa e Xefe do Estado Vaticano, pra pedirlle que lle bote una man na expropiación da catedral de Pamplona á Igrexa Dicesana.

Menos mal que non fixo coma o seu homónimo de Friol que quere declarar persoa “non grata” ó Bispo de Lugo e, consecuentemente, con el a todos os curas nomeados por el no “seu” termo municipal.

Ben. A onde quero chegar? Moi fácil . A que está habendo un rebrote de anticlericalismo e a todo o que cheire a relixión católica moi ben pensado a nivel de España. Deixémonos de disimular e de mirar pra outro lado. Cando se entra en capelas universitarias a torso descuberto e se fala de queimar a Conferencia Episcopal e de expropiar catedrais e de suprimir calquera manifestación relixiosa cristiá pública, algo está cambiando ou se quere cambiar. E a movida de Friol, que vai machancando persoas, entre elas ó cura que din defender, ten todos os indicios de formar parte desta trama, aínda que non sexan conscientes diso os que interromperon o normal funcionamento das celebracións dos domingos, e da misa Crismal na Catedral, dirixiron fronte ó Bispado de Lugo una pantomima de oración cun nosopai irreverente ou, subidos a una parede, fixeron una parodia da bendición de ramos co correspondente cachondeo.

É moi triste ter que bailar ó son que outros nos tocan. Pero ten efectos desastrosos non darse conta, porque ó non ser conscientes podemos estar bailando unha peza mortuoria e crendo que é unha alborada.

Quede constancia de que non teño motivos persoais de queixa de anticlericalismos nin creo que teñan queixa os meus compañeiros próximos que encontramos nos nosos fregueses e veciñas da comarca axuda, agarimo e comprensión ós nosos fallos, que, polo menos eu, téñoos e non poucos, pero penso que convén estar prevenidos.
Carballo, Xosé Manuel
Carballo, Xosé Manuel


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania