Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Evaristo Lorenzo Orol, un bo cura para unha época difícil

miércoles, 11 de enero de 2017
Coordenadas vitais: Naceu en S. Xiao de Recaré, no Valadouro, o 22/09/1940. «Finou en Ferrol, o día 9 de outubro de 2016, aos 76 anos de idade, despois de recibir os Santos Sacramentos e a Bendición da Súa Santidade». (Texto da esquela). Foi para o seminario de Mondoñedo no 1954 e ordénase sacerdote no 1966.

Cincuenta anos de servizo e bondade son moito de agradecer e non se esquecen. Por iso cómpre relembrarmoscon gratitude aínda máis unha vez a vida de D. Evaristo Lorenzo Orol por terras de Narón: En San Mateu de Trasancos e A Gándara.

Fixo opción polo mundo dos pobres e viviu modestamente. Un estilo, unha formación, un compromiso vital e unha fe grande a proba de dificultades e sacrificios. Proxectou o seu ser, o seu saber e actuar principalmente nos termos de Narón e Ferrolterra. Foi cura cun espírito propio do Vaticano II: «Todo o qué xenuinamente humano encontra eco no seu corazón. Sen sentirse movido por ambicións terreas, só polo desexo de servir e dando testemuño da Verdade, examinará a persoa humana integral, na plenitude da súa natureza e da súa vocación».

D. Xosé María Balseiro Quirós foi párroco de Mandiá na inmediata postguerra. Salvou moitas vidas pondo en perigo a súa propia e a súa liberdade e mesmo algo máis. Nunca calou. Expresou por varios medios a máis enérxica repulsa contra todo aquel sen sentido das malfadadas estatuas de San Mateu de Trasancos.

Cantas bágoas as desa benquerida parroquia.Sufriron o indicíbel no franquismo máis sañudo por causa dunha idea demencial coas infaustas estatuas de Franco e o Corazón de Xesús. Só Deus e os veciños todos saben ben canto lles tocou sufrir por todos os lados.

Foi tanta a dor que non era nada doado achegarse como crego a esa freguesía. Don Xosé Chao Rego e D. Pedro Campás empezaron a abriren unha luz de bondade nesa freguesía. No 1963-64 tocoume a min ir alí os domingos con certa frecuencia. Son testemuña e coñezo esa historia. Quérolle ben a esa xente.

En decembro de 1966 nomearon para San Mateu de Trasancos a D. Evaristo. Un crego novo, con grande entusiasmo e entrega.

Persoa a persoa, casa por casa, camiño a camiño, leira a leira, nenos, rapaces e maiores empezaron a ver nel como había outra crase de persoas para quen a imaxe de Deus non era a daquelas estatuas de cemento armado que Deus nunca quixo e sempre refugou delas porque respiraban odio e humillación contra da xente inocente. As imaxes que Cristo quer son as da fe nun Xesús-Cristo que se edifica no interior de cada conciencia e no corazón humano, familiar e comunitario. El ámanos e quernos a todos de pé. “Non hai igualdade sen xustiza, nin xustiza sen igualdade”. Unha comunidade non se pode edificar desde unhas estatuas que xeraron mortes. E os extramuros dese cemiterio son testemuñas dos horrores e da sen razón da “Longa noite de pedra”. Cantos días moreas de mortos!

En Evaristo os de San Mateu de Trasancos captaron e entenderon axiña a máis fonda solidariedade, bondade e comprensión. Por iso nesta parroquia terá sempre aberta unha porta grande en cada fogar e no corazón de cada quén. Recolleu bágoas, sandou corazóns feridos e creou alegrías, desas que duran para sempre. Naceron nenos, despediu aos que se foron, acompañou familias no sufrimento, etc. Fixo pobo de Deus e pobo de fraternidade veciñal e civil. Os rapaces do Instituto sempre apreciaron moito o seu labor. Hoxe é unha parroquia que camiña decididamente cara un futuro de fe e esperanza.

Evaristo foi quen de verdade fixo, conxuntamente cos fregueses,esa primeira difícil travesía do deserto. Con el chegou un home de Deus a esta benquerida parroquia de excelentes veciños. Bendita sexa a súa memoria por sempre.

O 26 de novembro de 2016, ás cinco do serán, recordámolo entrañabelmente coa igrexa chea a máis non dar. E de novo as bágoas de agradecemento e emoción saíron dos nosos corazóns pola profunda fe, amor e esperanza que el tanto fixo medrar en todos nós. Unha sobriña súa achegounos con infinda tenrura a presenza amorosa, de alento e de fe coa que Evaristo impregnou de continuo o seo da súa numerosa familia. Para eles tamén a nosa gratitude por térnolo ofrecido a nós.

En xullo de 1978 tocoulle coller novos rumbos e, con moita dor, foi para a Mariña luguesa onde estivo moi ás portas de sufrir prisión por saír na defensa dos pobres. Máis tarde será enviado a Madrid para ampliar estudos.

Para San Mateu foron chegando outros. Pero para daquela na parroquia as relacións entre todos xa eran outras. Hoxe está o noso bendito D. Benito a quen todos veneramos por santo, sabio e bo pastor.

Pasou o tempo e D. Evaristo volta para Narón: Santiago Apóstolo da Gándara. Será unha longa xeira ata unha xubilación prematura por deterioro da súa saúde.

Aquí D. Evaristo recibiu varias homenaxes nos últimos tempos. O templo, de grande capacidade, estivo sempre cheo e sempre ficou pequeno. As emocións, a gratitude, os parabéns e as presentacións das eucaristías e das homenaxes fican ben recollidas nas hemerotecas. A memoria colectiva foi testemuña de que nesta barriada a figura de D. Evaristo nos últimos 26 anos foi decisiva para o seu avance cívico caritativo, cultural, civil e cristián. O Boletín de Narón así o quixo recoller no número do Nadal 2016.

Como diría San Francisco de Asís: Pola súa obra comunitaria, loado sexas, meu Señor. Querido D. Evaristo, os homes pasan. O amor, a bondade e a xustiza permanecen. Grazas, compañeiro.

E xa sabes: de parte de todos, moitos bicos e sempre amigos. En Narón a túa vida deixou unha pegada de civilización e esperanza. Achegáchesnos a Deus. Grazas, amigo. Soubeches portarte. Pois agora entra xa no gozo de teu Señor.
Campo Freire, Xaquín
Campo Freire, Xaquín


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania